In de afgelopen jaren heeft Napels een soort hyperverhaal beleefd, vooral in film en literatuur, dat een al zeer gelaagd beeld verder heeft verrijkt. Al sinds mensenheugenis schommelt de slinger als bezeten tussen pieken en depressies en is het moeilijk om een idee te vormen, een gemiddelde te bepalen, je een Napolitaanse normaliteit voor te stellen, als die al bestaat. Wat is de balans van dit seizoen, waarin Napels de meest gefilmde stad van Italië was? Waar moet men deze zo begeerde normaliteit zoeken? Misschien moet men «omhoog» naar Vomero, een wijk die bijna als vreemd aan de stad wordt beschouwd, juist omdat men aanneemt dat ze «normaal» is, bewoond door een middenklasse, homogeen en vreedzaam. Een realiteit die in contrast staat met het uitbundige leven van het historische centrum, doorsneden door talloze architecturale, historische en sociale lagen, en toch bestaat ook daar een alternatieve interpretatiesleutel. Het centrum, met zijn ondergrondse stad en de metro van kunst, als deugdzinnig model van samenleven tussen oud en modern en niet alleen als de zoveelste variatie op een exotisch exceptionalisme. Tegenover de odyssee van Bagnoli, dat al dertig jaar wacht tot een van de duizenden projecten voor de herontwikkeling van zijn industriële gebied tot leven komt, staan de baanbrekende campussen van de voormalige Cirio in San Giovanni a Teduccio, die een positief effect hebben op de omgeving, zoals ook is gebeurd in de filmsector met zijn vele producties in de moeilijkste wijken. Een groot succesverhaal is dat van Fanpage, dat zich heeft gevestigd als een uiterst innovatief journalistiek medium en een Napels vertegenwoordigt die talent aantrekt in plaats van het te laten ontsnappen, die modellen exporteert, die koloniseert in plaats van gekoloniseerd te worden. Ook op bestuurlijk vlak presenteren de «stad-staat» en haar «koninklijke burgemeesters» zich als een politiek laboratorium dat vaak voorafgaat aan wat nationale trends zullen worden. In goede en in slechte tijden verrast Napels altijd, zelfs wanneer het alles in het werk stelt om «normaal» te zijn.
Prijs inclusief btw
In de afgelopen jaren heeft Napels een soort hyperverhaal beleefd, vooral in film en literatuur, dat een al zeer gelaagd beeld verder heeft verrijkt. Al sinds mensenheugenis schommelt de slinger als bezeten tussen pieken en depressies en is het moeilijk om een idee te vormen, een gemiddelde te bepalen, je een Napolitaanse normaliteit voor te stellen, als die al bestaat. Wat is de balans van dit seizoen, waarin Napels de meest gefilmde stad van Italië was? Waar moet men deze zo begeerde normaliteit zoeken? Misschien moet men «omhoog» naar Vomero, een wijk die bijna als vreemd aan de stad wordt beschouwd, juist omdat men aanneemt dat ze «normaal» is, bewoond door een middenklasse, homogeen en vreedzaam. Een realiteit die in contrast staat met het uitbundige leven van het historische centrum, doorsneden door talloze architecturale, historische en sociale lagen, en toch bestaat ook daar een alternatieve interpretatiesleutel. Het centrum, met zijn ondergrondse stad en de metro van kunst, als deugdzinnig model van samenleven tussen oud en modern en niet alleen als de zoveelste variatie op een exotisch exceptionalisme. Tegenover de odyssee van Bagnoli, dat al dertig jaar wacht tot een van de duizenden projecten voor de herontwikkeling van zijn industriële gebied tot leven komt, staan de baanbrekende campussen van de voormalige Cirio in San Giovanni a Teduccio, die een positief effect hebben op de omgeving, zoals ook is gebeurd in de filmsector met zijn vele producties in de moeilijkste wijken. Een groot succesverhaal is dat van Fanpage, dat zich heeft gevestigd als een uiterst innovatief journalistiek medium en een Napels vertegenwoordigt die talent aantrekt in plaats van het te laten ontsnappen, die modellen exporteert, die koloniseert in plaats van gekoloniseerd te worden. Ook op bestuurlijk vlak presenteren de «stad-staat» en haar «koninklijke burgemeesters» zich als een politiek laboratorium dat vaak voorafgaat aan wat nationale trends zullen worden. In goede en in slechte tijden verrast Napels altijd, zelfs wanneer het alles in het werk stelt om «normaal» te zijn.
